is toegevoegd aan je favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat Coert in Indië leidde. Het was duidelijk, dat het hem er heelemaal niet meer beviel en dat verwonderde haar niets, want nu had hij niet eens zijn dochtertje om voor te zorgen; zij had het altijd onverstandig gevonden van haar broer, dat hij het kind hier had gelaten, en dan nog niet eens bij familie. Een kind hoorde bij de ouders en al waren er nu voor hem redenen geweest om Anneke in Holland te laten, zij kon die redenen niet aanvaarden. Later zou Anneke van haar eigen vader vervreemd zijn.

Marianne bedwong haar ergernis over deze onverwachte uitbarsting van Coert's zuster. Zoo goed mogelijk leidde zij het gesprek in andere banen. Hoe kon Lize over dit onderwerp praten waar het kind bij was! Toen zij naar de eetkamer gingen voor den koffiemaaltijd, voelde Marianne zich niet op haar gemak. Aan tafel wou Anneke niet eten, zij had geen trek. Lize perste haar lippen op elkaar en schonk een glas melk in.

„Drink eerst je melk op, kind", zei ze nadrukkelijk. Anneke staarde haar verbaasd aan. „Waarom?" vroeg ze.

„Omdat ik het zeg", klonk het antwoord.

Anneke keek haar aan zonder iets te zeggen en

drukte Tilly stijf tegen zich aan.

„Hoor je wat ik zeg?" vroeg Lize dreigend.

Anneke haalde diep adem: „Nee", zei ze.

De oorlog was verklaard.

Marianne had moeite, niet te lachen. Zij begreep Lize opeens. Coert had waarschijnlijk geschreven,