is toegevoegd aan je favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet, hoe het met haar is. Toe gaat u eens kijken en vraagt u haar, of ze mij wil zien."

Tante Margot's gezicht ontspande, er kwam een voorzichtig glimlachje over haar rimpelige wangen. „Ik dacht al: er is geen brief van Nico, als dat maar goed gaat. En nu is hij opeens terug. Och,

och!"

Grootmoeder keek haar streng aan: „Wij moeten het hem niet te gemakkelijk maken. Het is allemaal goed en wel, dat hij nu weer wil terugkomen, maar hij is dan toch maar eerst weggeloopen. In elk geval kan hij nu vandaag niet hier komen. Daar kiest hij nu speciaal de dag voor uit, dat Lucie haar kind ter wereld zal brengen. Hoe is het mogelijk! Zoo'n aap

f van een jongen!"

Tante Margot keek voorzichtig in Grootmoeder's gezicht; de stem had zoo streng geklonken, dat zij verrast werd door het ternauwernood bedwongen glanzen van het oude vrouwengezicht. Dit opgewekt fonkelen van de donkere oogen achter de brilleglazen moedigde tante Margot aan tot een bescheiden lachje.

„In elk geval ben ik blij, dat hij er is!" zei ze schuchter. „In zijn laatsten brief had hij geschreven, dat hij vóór de bevalling hier wou zijn. De dokter zegt, dat het te vroeg is begonnen, maar, in elk geval, Nico is er dan toch!"

„Alles goed en wel, maar wat zal ik met hem doen?" Grootmoeder wreef langzaam haar handen, die bros en bruin als herfstbladeren op tafel lagen, over elkaar. „Als ik hem op de hoogte breng van den