is toegevoegd aan je favorieten.

Van aangezicht tot aangezicht

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toestand, zal ik hem hier niet vandaan kunnen houden. Ik weet niet, wat er met Nico is, hij lijkt wel een ander mensch. Zooals hij naar Lucie vroeg.... of zijn leven ervan afhing! Neen neen, wij moeten het hem niet gemakkelijk maken."

„Maar ik mag het Lucie toch wel zeggen? Het zal haar goed doen, te weten dat Nico er is en naar haar heeft gevraagd."

„Als je nu verstandig bent — en daar heb ik je dikwijls voor gehouden — dan zeg je niets aan Lucie. Zij heeft het druk genoeg met zichzelf en met het kind dat zij ter wereld moet brengen. Het zou haar opwinden en alles nog moeilijker maken. Eerst het kind.... en dan pas Nico." Grootmoeder zette tevreden haar bril recht en keek tante Margot uitdagend aan.

„Ik had zoo gedacht dat het Lucie gerust zou stellen, als ze iets van Nico wist; elke post keek ze naar een brief van hem uit.

„Ze heeft nu heusch wel iets anders om zich ongerust over te maken. Ik zou het haar niet zeggen. Trouwens — ze zal niet eens naar je kunnen luisteren, het arme kind. Zoo piepjong trouwen en dan maar meteen een kind.... Ze konden niet wachten! Nico was ternauwernood gescheiden, of hij is met haar getrouwd. Dat kon niet goed gaan. Grootvader en ik hebben het wel zien aankomen, dat Nico niet wist wat hij wilde. Toen hij naar Amerika ging.... och, och, dat arme jonge ding, dat nog niets van het leven wist en daar opeens moederziel alleen achterbleef! Maar ze heeft zich flink gehouden, dat