is toegevoegd aan je favorieten.

Twaalf vertellingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bracht. Maar hij keerde haar minachtend den rug toe.

De oude man zat onrustig op z'n stoel te schuiven. Hij had alles gehoord. Hij wilde spreken, maar z'n stem kon geen klank geven. De ruzie-toon woekerde voort in een vijandig stroef stilzwijgen.

Ouwe Giel voelde een beklemming, die hem bijna den adem benam.

Toen Nella een oogenblik door de achterdeur in 't hofken was gegaan om groen te snijden, stond de oude op en slofte naar Leo.

„Leeke," haperde hij toen geheimzinnig. ,,Je moet me maar stil hier laten. Geloof me."

„Wie zal naar u omzien ?"

„Er zijn goede menschen genoeg."

,,'t Is gauw gezegd," zei Leo, „maar het gaat niet. Ge zijt oud en onbeholpen." Opeens kreeg hij een verlangen om den armen sukkelaar bij zich te zien zitten in zijn eigen woonkamer.

„Ik zal zien wat ik doen kan," zei hij toen weifelend. „Maar Nella moet u zoolang bij zich nemen."

„Dat niet, dat nooit," klaagde Giel, doch Nella kwam juist binnen en keek achterdochtig naar de twee.

„Wat niet ?"

„Ik zal zien wat ik doen kan. Neem hem zoolang