is toegevoegd aan uw favorieten.

Twaalf vertellingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat het er op of er onder zal zijn. Toch leek 't hun allen wat beter vanmiddag, toen ze na uren sluimeren zonder ijlen, voor 't eerst weer met haar gewoon helder stemmetje vroeg hoe laat 't was, en of ze haast kwamen. Alleen Emma raadde toen dadelijk, dat ze de muzikanten bedoelde, en eer het kind er zich opnieuw over zou opwinden, beloofde ze, wat ze in haar wanhoop Leo reeds had voorgesteld : Neeltje Kramer te laten halen om het liedje voor te zingen.

Antwoord kwam er niet op moeders belofte, maar 't werd heel rustig in het witte bedje en het gezichtje bleef opgewend in een gelukslach van verwachting. Leo zag t wel. „Goed dan!" beantwoordde hij Emma's smeekenden blik. „Ik ga zelf." — „Daar zul je geen spijt van hebben," voorzegde ze, innig dankbaar, opgeklaard als het kind zelf.

Als dit eens het laatste zou zijn, wat hij voor z'n eenig kind kon doen ? De klacht van z'n hart dreef Leo Looyers. Hem hebben de dokters rechtuit gezegd, wat ze de moeder verbloemden. „Geen hoop. De koorts is te hevig. Het hartje te zwak. In een paar dagen zal 't beslist zijn." Sinds gaat hij om, en doet en handelt als een medium, zonder dat de werkelijkheid eigenlijk tot hem doordringt, overmand door een