is toegevoegd aan uw favorieten.

Anton Mauve, 1838-1888

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

houdingen, voor kleur, voor licht. Op het oude schema met de bekende requisieten, niet zoo heel ver afwijkend van de geldende regels, ontstaat het schilderij waarin de materie zuiverder en gevoeliger is weergegeven, waarin de kleur sterker spreekt in fijner verhoudingen, waarin een opmerkelijke sensitiviteit voor de verhoudingen van licht en donker, voor de verschillende gesteldheden van het loof, de wisselingen, die het groen ondergaat bij veranderingen van het weer, zich reeds doen gelden. En dan schijnt in dit voor den jongen kunstenaar buitengewoon belangrijke verblijf in Oosterbeek, waar hij, tot hij zich in 1874 in Den Haag vestigt, geregeld des zomers teruggekeerd moet zijn, zijn persoonlijkheid uit den bolster vrij te komen; het is vooral het contact met dien zeer belangrijken ouderen meester, Johannes Warnardus Bilders, dat van groot belang voor hem is. Bilders is een dichterlijk aangelegd, romantisch landschapschilder, wiens werk getuigt van breedheid en wijdheid van gevoel, van grootheid van opvattingen, een kunstenaar, die, meer dan de meesten van zijn tijdgenooten, open stond voor de directe waarneming in de natuur; rondom Bilders schaarden zich in Oosterbeek, met als middelpunt de Wodanseiken te Wolfhezen, een boomgroep, die aan Bilders zelf zijn naam dankt, de jongere kunstenaars, die dan weldra de Nederlandsche landschapkunst tot nieuwen luister gaan brengen. Ook Jacob en Thijs Maris zijn er tijdelijk, Willem vertoeft er langer en ook komt uit deze sfeer voort. Bilders' jong gestorven zoon Gerard, wiens werk een belofte scheen te zijn voor een schoone ontplooiing.

Van nu af aan zijn de overgangen in Mauves werk zoo geleidelijk, zoo weinig uiterlijk beslissend, dat men slechts bij vergelijking tusschen wat in de vroegere jaren en wat op het einde des levens van den kunstenaar ontstaat, ontwaart, dat ook hier een lange ontwikkelingsweg afgelegd is. In Den Haag komt zijn talent tot volle rijpheid.