is toegevoegd aan je favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lieten zij het kleedingstuk snel weer zakken om toch nog iets te kunnen zien.

In de schaduw van een grooten bamboestoel stond het dorpshoofd met eenige volgelingen te wachten en deed versche klappers aanbieden. Het verfrisschende vocht, zoo uit den pas doorgestoken schaal in den drogen mond te laten loopen, was lafenis. Haastig nuttigden zij nog wat van het meegebrachte eten en namen toen afscheid van de goede Aroe en van het vriendelijke dorpshoofd. —

De vlakten werden nu eentoniger, de zon gaf ovenhitte. Zwijgend reden ze verder.

In den namiddag zagen Maleens vermoeide oogen een kleine nederzetting: eenige verspreide, primitieve woningen en een

pasarloods. Dat alles was: Mara!

* *

*

Een onaanzienlijk bamboehuis. De gekalkte wanden afgebladderd en vuil. De krees van de kleine voorgalerij scheef opgerold, één der trekkoorden gebroken. Boven het wankele rotantafeltje een oude petroleumlamp. Verder nog vier uitgezeten stoelen en een krossi malas. x) Aan den wand een paar verbleekte foto's. In het aangrenzende kantoortje een groote, bevlekte schrijftafel met streng afgesloten deurtjes, een boekenkast, een stoel, nog een stoel en een oude gramofoon. De ramen gordijnloos.

Achter het kantoortje een bijna leege slaapkamer. Bed, stoel, tafel, waschkast, medicijnkastje.

Achter de voorgalerij nog een slaapkamer, bijna aan de andere gelijk. Hier echter de weelde van een linnenkast, en straks nog Emy's bedje.

Een smalle gang tusschen de twee slaapkamers leidde naar de achtergalerij met een tafel, een paar stoelen en een etenskast.

Rondom 't huis het erf. Een erf, zoo groot als je zelf maar wilde. Het begon bij het huis en verloor zich in uitgestrekte velden. Vóór het huis zooiets als een oprit om een vormloos bloemperk heen, waar verwilderde canna's opstaken uit het dorre gras. —

1) Ruststoel (eig. luie stoel).