is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Voor den spiegel in haar slaapkamer stond Maleen stil en keek zichzelf in het verhitte gezicht onder den breeden stroohoed. Die dieproode kleur flatteerde, haar oogen glansden. Ze haakte haar hoog gesloten blouse los, trok de mouwen voorzichtig over de schrijnende huid. Als getatoueerd stond het fijne kantpatroon in witte lijnen op het warme rood. 't Stond leuk. Ze zette haar hoed af en maakte het dikke, blonde haar los.

Daar klonken zware stappen van rijlaarzen door het smalle gangetje. Afwachtend keek de jonge vrouw op. Jim opende de deur, maar bleef op den drempel staan.

„Pak maar niets uit", zei hij kort. „We gaan morgen naar Pompanoea, als je er niet tegen opziet. Daar is hoofdenvergadering."

Dat was — alles!

Ze hoorde hem met zware stappen weer weggaan. Stappen, die dreunden in haar hart.

XVII.

DES avonds kwam er reeds bezoek. De Ambonsche schrijver met zijn zacht vrouwtje toonden zich zeer verblijd over de komst van Van de Veldes vrouw en kind. Ze hoopten hen beiden dikwijls te mogen zien. Hun bescheiden hartelijkheid, die ware belangstelling verried, deed Maleen innerlijk goed. De Menadoneesche betaalmeester en zijn vrouw bleven in hun schulp. Uit verlegenheid misschien? Of omdat ze minder nog dan het andere spannetje de Nederlandsche taal machtig waren?

Maleen hoopte in stilte het goed met beide echtparen te zullen kunnen vinden. Ze zou hier geen anderen omgang hebben. —

Daar klonk paardengetrappel op den weg en plotseling scheen het erf volgestroomd met een talrijke menigte.

^ Een groote, zware figuur verscheen in de voorgalerij. Het aonkere, van welgedaanheid glimmende gelaat, waarmee het coquet omgebogen snorretje sterk contrasteerde, was van een breeden grijns overtogen.

Schuinstaande, uitpuilende oogen keken nieuwsgierig rond.