is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar neer en trekt ongevraagd, heel voorzichtig met zijn dunne vingers de gordijnstof onder het naaivoetje door. Geërgerd kijkt de jonge vrouw op, maar moet dan toch lachen om zijn ootmoedig gezicht, om heel de potsierlijke verschijning. Gerustgesteld lacht hij vriendelijk terug, vraagt dan met een gebaar toestemming om te vertrekken en loopt door het gangetje naar Jims kantoor.

Maleen loopt hem zachtjes achterna en ziet nog juist, hoe hij daar op dezelfde vleiende wijze den toean pétero het hof begint te maken. Als de sanro Maleen echter opmerkt, buigt hij bedeesd het hoofd.

Jim geeft hem een schop, die den kerel met een vaartje naar buiten doet vluchten.

„Ze verbeelden zich tweeslachtig te zijn", verklaarde Jim later, „en geven zich daarom uit voor priester en toovenaar en dokter tegelijk, dat is voordeelig. Sommigen hebben vrouw en kinderen. Dat schijnt wel samen te gaan."

In den namiddag kwamen de padjoge's terug. En even na hen verscheen ook Don Juan Aroe Laboeadja met zijn gevolg. Van achter hun beschermende waaiers lonkten de danseresjes, tot de Aroe opstond en zijn sarong tot op de voeten zakken latend, in het midden der vrouwen een soort hanendans begon, met de hielen als sporend, wervend om de begeerde schoone.

De sanro's met plechtige, miskende gezichten wisselden de dansmeisjes af. Ook zij, gehuld in doorschijnend, maagdelijk rood met coquet schoudermanteltje, bedekten met waaiers het kunstig bijgewerkte gelaat. Boven de zedig neergeslagen oogen torenden de hoofddoeken als mijters. Om de pezige halzen hingen rijk bewerkte metalen colliers. Naast de zacht rinkelende roï-roïli stak dwars door den gordel de geweldige kris. Strak sluitende broekspijpen lieten de mannelijke voeten vrij, die — sterk, wijd geteend — zich sierlijk, vrouwelijk bewogen.

Op het gebonk van de ganrang drentelden zij met kleine pasjes langs elkaar, zonder regelmaat, trippend en trappend, vlugger en vlugger, naarmate de trommen hun tempo versnelden. Oempe! oem-pe! oem-pe! oem!

Soms verhief een enkeling zijn stem in dreinerige, overslaande klanken. Daardoor aangevuurd, begon een tweetal met waaiers