is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

C'étaient deux amants,

Qui rêvaient d'amour lointaine....

van de trouwe gelieven, die het wreede ouderlijk huis ontvlucht, in elkanders armen stierven op de woeste zee.

Strak staarden I Intangs diamantoogen en vulden zich met tranen.

„Njonja?.... Kenapa?" x) vroeg ze treurig. „Sakit hati, saja." 2) Ze greep Maleens hand en streelde die.

Ook de jonge vrouw was zonderling ontroerd. Waarom had ze zich zoo laten gaan, zelf meegesleept door de weemoedige melodie en de trieste woorden. Waarom deed het haar pijn, toen ze Intangs tranen zag? Hield ze meer van deze naïeve menschen, dan ze zelf geweten had? Was dat, omdat ze een voorgevoel had, hen misschien spoedig te moeten verlaten?

Uit het kantoor klonk de dreunende lach van Aroe Laboeadja. De toean pétero riep Ambenabelo om de lampen aan te steken.

Het onderhoud was geëindigd en blijkbaar tot beider voldoening.

* *

*

„Tjondo-o-o, tjondo-o-lonki!" eindigde de oude zangeres met een schok, als buiten adem, het lied van Het wapperende vaantje.

Ze was meegekomen in het gevolg van den Aroe en zat nu in het midden van den gastenkring op de rotan mat.

Het zachte licht van de ouderwetsche petroleumlamp wierp een gouden schijn op haar grauwe gestalte.

Ze zat, het hoofd gebogen, met het eene been onder zich, het andere opgetrokken. Op de knie steunde zij het moede hoofd met de weinige, witte haren. Edel van lijn was haar oud, pokdalig gezicht. Peinzend keek ze voor zich uit, peuterde uit de mat een stukje rotan en onthoofde daarmee langzaam een ondernemende veenmol, die in haar richting kroop. Op de maat van haar zagende vingers zette ze toen met rauwe stem het oude sanro-lied in: Elong Masagala, dat de pokziekte verheerlijkt.

1) „Mevrouw? Waarom?"

2) „Mijn hart doet pijn" of „ik heb verdriet."