is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De zon schoot vonken over het rimpelende water. De koele morgenbries deed het tentdoek klapperen. Zorgeloos en blij dreef het vroolijke gezelschap voort. Het leven was toch heerlijk!

Op Aroe's last waren 's morgens vroeg lange matten omheiningen vanaf de stellage in zee uitgezet. Onder de palen vormden de matten, rondgebogen, een fuik. Met hun neuzen op het bamboevloertje volgden nu de Aroe en haar gasten de verrichtingen van de visschers beneden.

Waar de matten ver in zee breed uiteenliepen, waadden rijen van mannen door het ondiepe water en joegen met breeden armzwaai, al wat zij aan visch ontmoetten, tusschen de matten omheiningen.

Toen de vangst groot genoeg was, sloten zij zich aaneen en dreven hun buit voor zich uit tot onder de palen. Hier kon geen visch meer ontsnappen en spoedig was het een gespartel van glanzende lijven, en een geklapper van vinnen, dat het water er van kolkte en bruischte.

Op het bamboevloertje gloeide reeds de houtskool in de aarden komforen en ervaren handen reikten den gasten al spoedig eenige smakelijk geroosterde visschen.

Van den overvloed werd een deel achter de prauwen gebonden, de rest kreeg de vrijheid terug.

Pas in den namiddag ging het kleine gezelschap, vermoeid maar voldaan, weer naar huis.

Het zuivere genot op de zonnige zee werd onvergetelijke herinnering.

* *

*

De laatste nacht in Boni....

Morgen nog een laatste ontmoeting met Jim, geëischt door de wet. —

De reis naar Makassar, de noodzakelijke besprekingen met den advocaat, de hartelijke belangstelling van vrienden, die Emy voor enkele dagen onder hun hoede hadden genomen, dat alles was voorbij.

Voorbij was nu wel haast heel deze zware tijd van beproeving en teleurstelling, van onbegrepen weedom.

Het witte aoek

13