is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het kind, dat haar soms aanzag met Jims oogen. Het kind, dat ze nu spoedig bij zijn moeder zou brengen, die er zoo verlangend naar uitzag, die niet begrepen had, hoe Jim.... zóó had kunnen zijn. Had die in haar brieven niet meer meegevoeld en meegeleefd dan.. . .Moeder? Maar voor Moeder was ook alles tot het laatst toe verborgen gehouden. Waarom had Jim dat zoo gewild? Nu wist ze het immers toch — maar onvoorbereid. Hoe zouden haar gedachten nu zijn? Vreemd, dat je je tegenover een schoonmoeder beter op je gemak kon gevoelen dan tegenover de eigen moeder, die misschien wel een hard oordeel gereed had. Ze was erg op Jim gesteld geweest — was het misschien nog. 't Gaf een onrustig gevoel.

Maar, waartoe al dat gepieker, er viel toch niets meer aan te verhelpen. —

Lang voordat de haven van Genua bereikt was, stonden Maleens koffers gepakt.

En toen de weelderige, groene kust zichtbaar werd, uit gele plekjes huizen groeiden, uit zwarte stipjes menschen, toen de geheele, roezige, morsige stad voor haar lag, als vastgehaakt aan de heuvels, sprong haar hart vooruit, het blijde weerzien tegemoet. Daar waren blanke pakjesdragers, blanke venters, blanke trambestuurders. Daar waren violen, seringen, aardbeien, kersen....

Daar was Europa!

* *

Keulen!....

Maleen stond er in den killen nacht met slaperige Emy en veel handbagage op het tochtige perron en keek vergeefs uit naar een witkiel. Vreezend de aansluiting te zullen missen, begon ze reeds Emy met de kleinste stukken te beladen, zelf de grootere nemend, tot op het allerlaatst gelukkig nog zoo'n helper kwam opdagen.

„Geht das Preuszische Kaninchen auch mit? Ja?" vroeg hij, lachend op Emy's zwart-wit konijntje wijzend, dat het versleten teddybeertje reeds lang vervangen had.

„Bedoel je Kodijdie? Tuurlijk moet Kodijdie mee", zei het kind, klaar wakker nu.