is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij, zoo duidelijk als 't maar kon. Daartusschendoor Sjoerds grommende bas, aanmanend tot stilte of voortmaken.

Dan het wat roezig ontbijt, Sjoerds afscheid en haastig vertrek naar zijn school. De volle morgenuren met melkboer en bakker en slager en veel werk overal en toch tijd tot een gezellig praatje bij koffie.

Dan Sjoerd weer terug, met een snuifkus vrouwtje omhelzend: „Wat hou ik toch veel van je, schat!" en als Stance dan blijverrast opkeek: „Ja, je ruikt ook zoo verrukkelijk naar braadvleesch!"

Dan ook in den bollen wind, die Emy's bleeke wangetjes deed blozen, met de stoeiende, dartele kinderen de wandelingen langs zee.

En nog het gezellige boodschappen doen, arm in arm met Stance, samen bedisselend, waar ze het meeste konden krijgen voor het minste geld.

En eindelijk 's avonds het naar bed brengen van de kinderen met tot slot, als alles was donker gemaakt, Emy's eindeloos afscheid, waar ze beneden om lachten. „Waar ben je nu, Mamma? Ben je nu bij de deur? Sta je nu op de mat? Ben je al op de trap? Ben je al benede? Ga je nu naar binne?" soms eindigend in droevig geween, dat Maleen in een vaart weer naar boven deed snellen, om het nachtlichtje anders te plaatsen, het kussen op te schudden, maar bovenal om door haar nabijheid een telkens terugkomende vrees van het kind weg te nemen.

„Je verwent dat kind", zei Moeder streng.

Zoo bracht elke dag nieuwe schakels voor het snoer van herinnering.

En de dagen snelden heen.

* *

*

Met Moeder was het die eerste weken niet tot een vertrouwelijk gesprek gekomen. Toch voelden beiden, dat dit noodig was. Zoovéél was onuitgesproken gebleven, zoovéél onverklaard.

Zonder die dringende behoefte aan opheldering zou wellicht de tijd zijn verstreken in enkel dankbaar genieten van elkanders biiziin, doch een sluier van onuitgesproken gedachten zou zijn