is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maleen genoot van de oude, vertrouwde klanken. Maar in die klanken miste ze toch iets, achter de gestalten, die in alles aan vroeger herinnerden, bleef een leegte. .. .: ze was toeschouwster geworden.

In 't kruidenierswinkeltje van badmeester Hoogeveen rinkelde de deurbel geruimen tijd na, terwijl ze voor de kale toonbank stonden te wachten.

„Volluk!" riep Maleen.

„Lekkere zoete dinge, Mamma, daar in die flessche", prees Emy.

„Volluk!" herhaalde Maleen luider.

Daar kwam een spichtig meisje uit het achterhuis te voorschijn.

„Woont hier Hoogeveen?" vroeg Maleen.

„Joa wel, moar de baas is niet tuus", lichtte het kind in. Toen, Emy's verlangende blikken volgend: „Wi 'j ies pruuv'n?"

„Geef me maar een ons", zei Maleen snel. „Ja, en ook wat van die brokken".

„Kan 'k ook aan de boas zegg'n, wie er noar 'm evroagd 'ef?" vroeg het meisje nieuwsgierig.

„Ik heb hier vroeger gewoond", zei Maleen. „Ik had den baas wel graag teruggezien, misschien kom ik straks nog wel even langs.

Het winkelbelletje rinkelde weer lang en nadrukkelijk, toen ze de deur achter zich dicht trok.

„Kijk Emy, hier woonde die aardige meneer, die mij pianoles gaf. En in datzelfde huis hebben je overgrootouders gewoond."

Emy keek even opzij naar het ouderwetsche, lage huis. Dan werd haar aandacht getrokken naar een boer, die met stokslagen een varken voor zich uitdreef. „Kassian, arm beest", zuchtte ze meewarig.

„En hier woonde mijn liefste vriendinnetje, Fientje heette ze. En nu gaan we die mooie witte poort onderdoor."

„O, ik zie de kali alweer!" zong Emy. „Mag ik er heen?"

Ze holde vooruit, en toen Maleen even later in het plantsoen kwam, zag ze het kind vlak aan den waterkant staan.

Daar trad haar een agent in den weg. „Is dat kind van u, mevrouw? Dan moet ik u bekeuren. Op 't gras loopen is verboden", zei hij streng-gewichtig.

„We zijn hier vreemd", verdedigde Maleen zich. ,,'t Is zonder