is toegevoegd aan je favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze liet zich haastig in haar moeders armen glijden.

„Dan gaan we maar gauw weg", zei Maleen. „Kijk nog even, daar aan den anderen kant van dat groote huis is nog een school. Daar is Oom Jan vroeger geweest. En zullen we nu eens op visite gaan bij vrouw Rutte, onze oude werk-mevrouw?"

Vrouw Rutte gaf niet dadelijk antwoord op het herhaald geklop op haar deur. Eindelijk klonk een norsch: „Joa, wat mu'j?"

Maleen stootte de deur open en trad met Emy het nauwe portaaltje binnen, dat toegang gaf tot de eenige kamer, waaruit het huisje bestond. Vrouw Rutte stond boven op de tafel, die tegen den muur geschoven was, met een emmer naast zich, waar ze juist een witkwast uithaalde. Met den druipenden kwast in haar hand, keek ze Maleen onwelwillend aan met haar pientere bruine oogjes.

,,'k 'Ebbe geen tied veur oe", zei ze. „Alle dagen wark zat en 'k mag mien eigen 'uussien toch zekers ook wel ies skone maken", vervolgde ze haast uitdagend.

„Vrouw Rutte, kom nou es eerst van die tafel af", zei Maleen lachend. „En kijk es wie er bij je op visite komt."

„Visite? 'k 'Ebbe nogal tied veur visite, mense. Wie bi'j dan?"

„Voor mij heb je vast wel even tijd, vrouw Rutte, ik blijf trouwens maar even. Ken je me dan niet meer?"

Nu keken de pientere oogjes met meer belangstelling, — toen met verbazing. De witkwast plonsde terug in den emmer en vrouw Rutte met haar zeventig jaren sprong als een meisje op den grond.

„Moar Leen dan toch, woarum 'eb ie dat dan niet dalijk ezegd? En ik zegge zoo moar Leen. Juffer natuurlijk, nee, mevrouw. 'Oe 'a'k dat nou kunn'n denk'n?"

Ze schudde Maleen de hand, streelde Emy's wangetjes en veegde zich toen met de bonte schort de oogen af.

„Moar kiend dan toch, goa toch eff'n zitt'n, dan za'k thee zett'n of koffie, wat 'ej liever?"

,,'k Wil niets hebben, vrouw Rutte", weerde Maleen af. „Ik kwam alleen maar even kijken en ik moet vanmiddag alweer weg."

„Dat zeg ie nou zekers, umda 'k oe eerst zoo of esnauwd 'eb", klaagde vrouw Rutte. „Moar ik wist immers niet wie 'j waren. Veur oe 'eb ik tied zat."