is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Na een kwartiertje zaten ze elk met een dampende kop koffie voor zich honderd uit te praten over het heerlijke toén en het moeilijke nü.

„Zoo'n mevrouw as mevrouw Kruuswieck 'eb ik nooit meer 'ad", eindigde vrouw Rutte haar lofzang.

Op den drempel van haar huisje bleef ze Maleen en Emy nawuiven, zoolang ze hen maar zien kon.

„Nu gaan we even mijn vroegere school binnen", beloofde Maleen. ,,'t Kan net, 't is nog geen twee uur."

Daar stond het schoolhoofd bij het open hek, gereed om het achter den laatsten leerling te sluiten. Verbaasd keek hij Maleen over zijn ronde brilleglazen aan. Een roode hand tastte in een achterzak, trok daar een grooten, witten zakdoek uit, waarmee ijverig een altijd verkouden neus werd afgeveegd.

„Is u. ... ? Wie is u? Maleentje! Ben jij 't heusch?" Hij wenkte een scholier naar zich toe: „Ga jij es afbellen en vraag den kweekeling even om naar mijn klas te gaan!"

„Dat 's nou aardig van je. En heb je je dochtertje meegebracht? Kom je bij mij op school, kleine meid, of ga je naar Indië terug?"

Emy lachte verlegen.

Zoo goed ze kon, beantwoordde Maleen in weinig woorden zijn hartelijke belangstelling, intusschen om zich heen ziende om de oude stemmingen terug te vinden, die hier tusschen de verweerde muren wel waren blijven hangen. Emy stond ongeduldig aan haar hand te trekken, verlangend om van die kale schoolplaats weg te komen.

Meester moest naar binnen. De slip van zijn witten zakdoek was het laatste, wat zij van hem zagen.

De Muloschool, waar ze even later voorbijliepen, vergunde geen inkijk. De groote hoofddeur was gesloten. Van de lokalen zag je aan den voorkant niets.

Nu gingen ze voorbij de Gehoorzaal, waar meneer Vinard zijn winterconcerten gaf en waar ze zoo dikwijls gedanst had. Ze wierp even een blik in de ongezellige ruimte daarbinnen. Was ze daar vroeger met een van verwachting popelend hart naar binnen gestapt, tusschen twee rijen van cavaliers in uniform of avondkleeding? Had ze daar toen rondgezweefd op meesleepende wals-