is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

muziek? Had daar Jim het vergeten bouquet anjelieren op haar schoot gelegd?

De markt, die ze intusschen waren genaderd, was nu leeg en verlaten. Papier en afval dwarrelde, meegevoerd door den speelschen wind, als met eigen leven bezield door de lucht, om dan moe neer te strijken tegen de stoepranden. Op den hoek stond nog het oude café, waar de onderofficieren 's avonds van achter de gordijntjes naar aardige meisjes gluurden. Nu zaten er enkele nablijvers van de markt. Maleen ging er haastig voorbij.

,,'k Ben moe, Mamma", klaagde Emy.

Ja, wat werd je moe van alles. Weer liepen ze over de Lange Brug, maar keken nu op noch om. Op het bordes van de Buitensocieteit gingen ze zitten rusten. Van hieruit konden ze het heele stadje nog eens overzien en ook den grooten societeitstuin, waar in de boomkruinen de wind nog fluisterde als vroeger, waar echo's schenen te zweven van lang verwaaide klanken.

„Waar gaan we nu nog naar toe?" klonk een vermoeid stemmetje.

„We gaan nog bloemen brengen naar Opa's graf en dan weer naar den trein, kleine schat. Ben je erg moe?"

„Ja-a", geeuwde Emy. „Ik wil bij Mamma zitten."

Ze nam het kind op schoot en gaf even toe aan eigen moeheid.

Daarna nog de laatste gang, tevens een afscheid, voor vele jaren misschien.

Ze kochten rozen bij Moeders ouden bloemist en gingen toen hand in hand den langen weg naar het kerkhof.

Daar heerschte vredige stilte. Zachtjes liepen ze langs de mulle paden naar den eenvoudigen steen, dien Moeder op het graf had doen plaatsen.

„Lees es Mamma, wat daar op staat?" vroeg het kind.

„Hier rust Dr Ernst Kruyswijck", begon Maleen. — Toen zweeg ze en staarde op het graf

Zacht ruischte de wind in de boomtoppen en streelde haar slapen als een liefkoozende hand....

Het witte doek

15