is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XXV.

DE laatste verlofdagen snelden voorbij in de drukte van toebereidselen voor het naderend vertrek.

Met gemengde gevoelens zag Maleen den laatsten dag tegemoet. In haar hart had zij van alles reeds afscheid genomen. Of was het anders? Wortelde zij niet meer in het oude leven, dat voortgegaan was zonder haar, dat haar ook nu niet noodig had, waar ze maar even had binnen gekeken om dan weerweg te gaan?

Ja, aan allen behield ze wel lieve herinneringen. Maar ieder ging eigen weg, ook zij zelf. Afzonderlijke levens van broers en zusters en Moeder daartusschen, dan hier, dan daar. En Jims Moeder, eenzaam op het groote bovenhuis, terend op de brieven uit Indië

Tot Utrecht reisde Moeder mee. Dan zouden hun wegen zich scheiden: Moeder naar Rusland, waar André en Nadja zeker wel met verlangen zouden wachten, — zij met Emy weer terug naar Indië.

Daar stond Moeder voor het informatieloket in het Utrechtsche station met den rug naar haar toe. Ze had al afscheid genomen. Andere belangen eischten nu haar aandacht. — Zoo was Moeder.

Langzaam ging Maleen met haar kind het perron op....

* *

*

Niet omkijken meer naar Holland. Met Emy's handje geklemd in de hare, voort naar Genua....

Niet omkijken meer naar Europa. Als tweede klas passagier, in een dekhut naast een rumoerig rooksalon, voort naar Indië.. .

Geen aandacht, geen belangstelling voor reisgenooten. Ook niet voor de bekende havenplaatsen. Op je dekstoel liggen en uitkijken over de eindelooze watermassa's. Het kind kijkt je soms vragend aan. Het eischt zoo weinig, het kan altijd zichzelf bezighouden, maar is toch ook blij, als je met haar babbelt of een mooi verhaal vertelt. Het kind is veel, zoo niet alles nu.

Er zijn verscheidene jonge menschen: onderwijzers, planters, handelsemployé's, ook handschoentjes.

Een van die jonge vrouwtjes spreekt zonder eenige terughou-