is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te voorschijn. Een vlug tasten en grijpen van handen en voeten en daar stond het tweetal al weer op den grond, klaar voor nieuwe ondernemingen.

„Welk hondje neem jij, Gerda? Ik neem Dikkie, dat is de leelijkste en de liefste. Wil jij Snoetje hebben?"

Gerda verkoos Spijkeroortje en ieder met een kind in de slendang hurkten ze neer voor het marmottenhuis.

De marmotten renden tjoekend heen en weer met versche kangkong-bladeren. In een aparte afdeeling staken konijntjes hun bewegelijke neusjes tusschen de bamboelatten.

„Niks an", vond Gerda. „Kom, we gaan de poesen mandiën."

Mietje bemerkte het dreigende gevaar en sprong van het marmottenhuis op het kippenhok. Emy greep met haar eene hand Koma, die altijd vuil was, en trok met de andere Mietjes tweelingzusje Pietje bij haar staart. Dikkie knorde.

„Toe, pak jij nou Mia en Gonnie, vervelende Gerda, jij doet niks."

„Kan niet", grinnikte Gerda, „ze zitten onder kokki's balehbaleh." *)

Kokki schoot uit haar keuken te voorschijn. „La-illaha! Itoe anak! Köh" 2) De kinderen holden met hun buit de badkamer binnen en deden de deur dicht. Toen klonk plassen van water, zielig mauwen en nijdig gekef.

Kokki liep haastig naar haar kamertje om te zien, of haar kip nog op 't nest zat. „Terlaloe, itoe anak", mompelde ze boos, terwijl ze voorzichtig met haar hand rondwoelde in het stroo onder het dier. „Krrr" deed de kip, de veeren wijd uitzettend. Ze strooide een handje vol gaba en sloot zorgvuldig de deur. In het schemerdonkere kamertje bleef de kip onbeweeglijk zitten, starend in het ernstige gezicht van Frederik van Eeden, een verdwaalde foto boven kokki's slaapplaats.

De kip was een van Emy's beschermelingen, gered van den soepketel. De eitjes verkocht kokki aan haar niets vermoedende njonja

* *

*

1) Rustbank.

2) „Te erg, dat kind."