is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maleen dacht even na. „Dat is best", zei ze. „Dan kan ik het mijn zuster vast zeggen. Maar ze gaan zelf in den na-avond uit. Daarom zou ik wel graag mijn dochtertje meenemen; ze zou 't zoo naar vinden, als ik ook weg was. Of vindt u dat een bezwaar?"

„Een bezwaar? Integendeel, ik ben heel benieuwd te zien, wat er van die baby uit Magelang geworden is", zei hij beleefd. „Hoe oud is ze nu?"

„Ze is nu acht ruim. U zal haar wel niet herkennen."

Hoe het kwam begreep ze zelf niet, maar ze zaten dienzelfden avond in de gezellige eetzaal van Hotel der Nederlanden te praten als oude bekenden. Ze waren tot de ontdekking gekomen, dat ze tegelijk in Holland waren geweest en toen elkaar best hadden kunnen ontmoeten. En misschien ook later weer op Soematra, als Maleen toen met de De Konings was meegegaan. Ze hadden samen gelachen bij de herinnering aan hun eerste ontmoeting op dien dansavond, lang geleden.

„Dat heb ik u nooit vergeven", zei Maleen.

„Het kwam door een boozen geest achter me, die me tartte, dat ik niet zou durven weigeren, als ik voor de damesdans werd gevraagd."

„Fraai om zoo'n uitdaging aan te nemen en een meisje beschaamd te maken."

„U moet het me dan nu maar vergeven. Er waren trouwens verzachtende omstandigheden, want ik danste zelden of nooit."

„Dat klinkt heelemaal niet als een excuus; dat kon ik toch niet weten."

„Het was dan ook meer een excuus voor mezelf."

„Maar waarom danste u niet?"

„Ja, dat is zoo gauw niet te zeggen. Als ik zeg: uit principe, dan is u misschien nog even wijs."

„Uit principe? Daar snap ik niets van. Wie komt er nu op een bal en danst dan niet?"

„Ik voel er niet voor", zei hij na een korte aarzeling. Hoe kon hij haar uitleggen, welke zijn motieven waren. Ze zou die toch niet begrijpen.

Maar wel bemerkte hij, dat ze niet licht over de dingen dacht.