is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leeg gelaten. Geen diepe, innerlijke werking had tot nu toe de leemte gevuld, al werd aan den uiterlijken vorm zooveel mogelijk voldaan.

Daarom was, vooral voor Just, het kunnen spreken met een ouden, beproefden vriend als het lesschen van brandenden dorst. Maleen kon niet al de onderwerpen volgen. Ook was haar ziel van andere dingen vol.

„Is Emy nog niet naar bed?" vroeg Just opeens kortaf. „Ze behoorde er anders al lang in te liggen".

„Oudejaarsavond beteekent voor haar zoo veel", zei Maleen verontschuldigend. „Ik zelf ben streng opgevoed thuis: vroeg op, vroeg naar bed, maar voor Oudejaarsavond werd altijd een uitzondering gemaakt."

Just luisterde al niet meer, maar liep met groote stappen naar de achtergalerij, waar Emy juist uit haar overpeinzingen was losgerukt door het spetteren der kaarsjes. Voorzichtig liet ze de stukjes aan elkaar smelten, om nog zooveel mogelijk lichtjes te laten branden. Ze was zoo in die aangename bezigheid verdiept, dat ze Vader pas zag, toen die vlak voor haar stond. Het laatste stompje kaars viel uit haar bevende vingers.

„Wat doe je daar?" vroeg hij streng. „Moet je brand stichten? En waarom lig je nog niet in je bed?"

„Ik mocht opblijven voor Moes, ik plak de kaarsjes aan mekaar. Ik doe 't heel voorzichtig, heusch."

„Dat wordt je niet gevraagd. Je hoort in je bed. Ruim dien smeerboel op en haast je een beetje." Vader verdween.

Nu niets zeggen, nu niets, dacht de moeder. Dat kon straks nog wel. — Zwijgend hielp ze mee opruimen en met den arm om Emy's schouders bracht ze het geschrokken kind naar bed.

Toen ging ze terug naar de voorgalerij, waar een geanimeerd gesprek in gang was....

Oudejaarsavond!....

... .En Nieuwjaarsmorgen!

Was ze er dan nog niet overheen? Wat had Just dan eigenlijk gedaan, dat ze zóó verbitterd was?

Alleen maar een kind zijn genoegen ontnomen. Anders niet.

Was dat dan zóó erg, dat het al haar blijdschap wegnam, haar