is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En onbezorgd, vertrouwelijk leunde ze het blonde hoofdje tegen de breede borst van een dwangarbeider, die dienst deed als gids in de druipsteengrotten.

Ja, het was een merkwaardige tocht. Met een hoofdje, doezelig van indrukken, zat Josje op den terugweg op Vades weinig meegevende schoot.

Met een lachje, tevreden om zooveel kostbaar bezit, omklemde Emy een zak vol grillig koraal en fantastische schelpen.

Met een gevoel van voldaanheid dachten de roeiers aan het

loon van den dag.

Maar de wondere bloem van het eiland, de „wedjojo koesoemo" 1), slechts voor vorsten geplukt, bloeide nu in het hart van de jonge vrouw. Ze wilde weer verwachten en hopen en luisterde bewogen naar het vredige stemmengeluid, dat over het water verklonk.

Nog enkele dagen, en het door Emy zoozeer gevreesde afscheid was daar. Met een glimlach, die loog tegen de pijn in haar hart, maakte Maleen de kleeren in orde en stopte tusschen de lagen hier en daar een kleine verrassing, die het kind bij het uitpakken zou vinden.

Daar stond ze weer met Josje op den arm bij den overweg te wuiven naar den passeerenden trein, waar Emy met een moedig lachje in een hoek bij het raam zat met Beerie op schoot. Ze wuifde en wuifde en wreef in haar oogen met Beerie's poot in plaats van haar zakdoek. Daar reed de trein om de bocht, nog even een wapperend doekje en weg was haar kind.

„Niet uile, Moesje", troostte Josje. „Meny kom trug. Zal Osje morge ale? Ja?"

* *

*

Hoe was het toch gekomen, dat ze nu eindelijk dat dringend vragen in haar hart had begrepen?

Dat vragen, dat haar sinds ds Welters' strenge en toch zoo liefdevolle woorden niet meer met rust liet.

Lang had ze niet geweten, of misschien ook niet willen weten,

l) De Pisonia Sylvestris.