is toegevoegd aan uw favorieten.

Het witte doek

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Josje had onder het voorlezen schijnbaar oplettend geluisterd en uit haar duim wijsheid gezogen. ^

„Nu zullen we eens zien, of we dien uitleg begrepen hebben ,

begon Maleen.

„Je hebt immers goed geluisterd, Josje? Wat zijn dat nou, arenden?"

In rustige afwachting van het gemakkelijke antwoord op deze eenvoudige vraag, keken allen haar aan.

„Arend? dat 's de loopjongen van oom Johan, die altijd van Omoe de boterhammen naar de winkel brengt", zei Josje prompt, terwijl ze eerst verbaasd en toen boos in de lachende gezichten keek....

Toch was het met Josjes bijbelbegrippen niet zoo heel dwaas gesteld, al beantwoordden haar toepassingen dan ook niet steeds aan den inhoud.

Josje ging ook reeds mee naar de kerk. Maar alleen naar den morgendienst. Ze had niet gerust, voor Moesje persoonlijk naar den „do-mi-nee" was gegaan om te zeggen, hoe dolgraag Josje 's avonds ook zou komen, vooral als de lichtjes aan waren, maar — dat ze zoo bang was voor. .. . een plasje. De goede dominee had gelachen en gezegd, dat hij hoopte, dat er meer kindertjes waren, die zoo graag naar de kerk gingen.

In den eersten kerkdienst was er iets heel ergs gebeurd. Josje poetste met haar zakdoekje afwisselend een dubbeltje en een ringetje glimmend en stopte toen bij vergissing het ringetje in plaats van het dubbeltje in het zakje, om na de ontdekking met een vuurrood kleurtje haar dubbeltje te bekijken, of ze zich misschien toch niet vergist had. Ze wilde dadelijk opstaan, den collectant achterna. Het werd een beproeving, eerst nog een heelen tijd te wachten en toen, tegen den menschenstroom in, aan een diaken om haar ringetje te gaan vragen. Die lieve diaken kwam er in een wip mee terug en werd dankbaar met het dubbeltje betaald. —

Na terugkomst uit de kerk werd de preek besproken. Maleen en Emy maakten elk een uittreksel om dat aan Vader te sturen, die dan kon beoordeelen, of ze er wat van opgestoken hadden.