is toegevoegd aan uw favorieten.

Amok...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

boezeming van een man, die denkt zijn liefde te verheerlijken, terwijl hij slechts verguit, de ketenen waarin hij geklonken is. Waarom, waarom zeg ik niet wat ik zeggen moet? Is het de betoovering, de verslappende zwoelte van den Indischen nacht, die er mij van terughoudt?

Als ik heel laat achter mijn klamboe kruip, is het met de vernederende zekerheid, dat ik mijn plicht heb verzaakt, maar eveneens met de overtuiging, dat ik, menschelijker wijze gesproken, toch Wim Hoogerbeets niet had kunnen terughouden van den weg, dien hij gaat. Ik slaap slecht dien nacht en als ik den volgenden morgen aan het ontbijt zit, met héél weinig eetlust, komt Wim nog even terug op de gesprekken van den vorigen dag.

„Ik heb ernstig nagedacht over wat wij besproken hebben gisteren."

„Ja - en?"

„Het is het beste, dat ik alles precies naar Holland schrijf, dan weet men, waar men aan toe is."

„Het is in ieder geval beter dan ze in onzekerheid te laten — maar nog liever zou het mij zijn —"

„Als ik naar Hollang ging nietwaar?"

„Inderdaad —"

„Maar dat gaat nu eenmaal niet. Ik blijf hier, waar mijn toekomst en geluk liggen.

„Werkelijk kerel, ik hoop het voor je!"

„Je zult het zien — laten we het contact niet verliezen, schrijf nog eens gauw."

„En jij ook — als ik ooit iets voor je doen kan, graag. Wat moet ik naar Holland schrijven over mijn bezoek bij jou?"