is toegevoegd aan uw favorieten.

Amok...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meren en aan Wim Hoogerbeets denk. Een enkele maal worden mijn gedachten bij hen bepaald, door een kort briefje van Wim, maar hij schrijft over alledaagsche dingen en noemt slechts een enkele maal, zoo terloops, Nons naam. Maar toch kan ik, zeker óók door de vrij zwaarmoedige brieven, die ik als antwoord op mijn schrijven van Wims ouders ontving, hem en Non niet vergeten. Als ik hun omgang vergelijk met de verhouding tusschen mijn verloofde en mij, hoe dank ik dan den Heere, dat ik Lotte trouw mocht blijven. En dat ik kracht heb ontvangen om mij in de vele verleidingen van Indië staande te houden. Althans: ik werd voor daadwerkelijke zonden bewaard! Maar ach, als ik mijn eigen hart naga en de diepste roerselen van mijn ziel onderzoek, hoe weinig past mij dan een Farizeeërs dankgebed. Veeleer moet ik mij op de borst slaan en met den tollenaar bidden: „ach Heere, wees mij zondaar genadig."

Maar ik mag toch dankbaar verklaren, dat de Heere de liefde vóór en van Lotte gebruiken wil als een machtig hulpmiddel om mij te bewaren voor uitbottingen van zonde. Ik kan, naar den mensch gesproken, Lotte's komst zonder schaamte afwachten en mag haar recht in de oogen zien, als zij in Tandjong-Priok aankomt, om zich als mijn bruid naar het altaar te doen voeren. Want wèl zullen wij in Holland met de handschoen trouwen, maar ons huwelijk zal in Batavia, in de Kwitang-kerk, worden bevestigd. Ik hunker naar den tijd, waarin onze toekomstdroomen werkelijkheid zullen worden.