is toegevoegd aan uw favorieten.

Amok...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

handel en ik heb hem dikwijls ontmoet in Batavia en hier. Een geschikt man, van een jaar of vijfen-dertig — ik kan je z'n naam wel noemen, misschien ken je hem: van Kerkhoven uit de firma De Vletter."

,,De firma heb ik dikwijls hooren noemen."

Er valt een stilte tusschen ons beiden. *

„Waarom vertel je mij dat?"

Non haalt de schouders op. „Omdat we goede vrienden zijn <— en omdat ik je raad noodig heb.

„Hoe kan ik je raden?" Ik zeg het stug. „Houdt je van dien man?"

„Weineen — 'k heb niets op hem tegen, maar houden van hem? Waarom zou ik? 'k Ken hem immers te weinig."

„Nu, dan moet je het niet doen."

„En wachten waarop? Hij of een ander! 't Blijft immers toch hetzelfde, met wien ik trouw! 'k Kan toch niet ongetrouwd blijven!"

Hoe kan ze, hoe kan ze het zeggen!

„En later, als je misschien iemand ontmoet, van wien je wèl houdt, hoe moet het dan?"

„Er is maar één man van wien ik houd!"

„Nu, trouw dien dan!"

„Dat kan niet!"

„Is hij — is hij — getrouwd misschien?" En als ik dat vraag, denk ik aan die Indische drama's van ongelukkige huwelijken en wat ze „driehoekshuwelijken" noemen.

„Neen — hij is een jonge man, vrijgezel, met een goede toekomst als hij wil. Bovendien, als hij met mij trouwt, komt zijn toekomst er niet op aan.