is toegevoegd aan uw favorieten.

Amok...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als Wim plotseling van hun fixe-idee verlost kunnen worden. En dan zijn ze in-eens weer normaal. Het komt er evenwel op aan tegenover Hoogerbeets niets van die verwondering te laten blijken en alles als heel gewoon te aanvaarden.

,,Da's verstandig," zegt Lastman rustig.

„Ja, ik wil den gang van zaken op de fabriek niet verstoren — mijn opvolger moet in m'n huis trekken — wat heb ik hier te maken, als ik toch niets meer in de fabriek moet doen."

„Neen," stem ik toe, „hoe vlugger je dan op „Lamansari" bent, hoe beter het is. Of wil je eerst nog met verlof gaan?"

„Ik ga niet met verlof — en ik ga niet naar „Lamansari — maar van de fabriek verdwijn ik. Daar kunnen jelui zéker van zijn. Binnen enkele dagen ben ik weg."

„Wat wil je dan?"

„Dat zal men wel zien. Niemand heeft er iets mee te maken, wat ik doe. Op de fabriek kan en mag ik niet blijven -— bést, de rest is voor mijn rekening."

Het is tevergeefs, dat we probeeren Wim tot meer openhartigheid en mededeelzaamheid te brengen. Hij weigert verder iedere toelichting op zijn plannen. Maar ten slotte zijn we al blij, dat hij van „Tanahrawang" verdwijnt en dus een publiek schandaal vermijdt. Ik moet naar Batavia terug, maar Lastman heeft beloofd mij geregeld op de hoogte te houden. Vóór mijn vertrek probeer ik nog eens ernstig van hart tot hart met Hoogerbeets te praten, maar al mijn pogingen zijn nutteloos.