is toegevoegd aan uw favorieten.

Amok...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en de ijverige gouvernements-ambtenaar acht zich niet te hoog, als Wim zelf niet komt om zich te rechtvaardigen, hem in zijn desa-woning op te zoeken. Hoogerbeets bekent noch ontkent die briefjesgeschiedenis — op zich-zelf is deze zaak niet strafbaar en al ware dit wel zoo, dan kan men daar voor het oogenblik weinig aan doen, om den man, die blijkbaar „wat slecht uitgebalanceerd is", zooals de assistent-resident het noemt, als zielszieke in zijn vrijheid te belemmeren, daarvoor is zonder doktersattest-van-krankzinnigheid geen aanleiding. En geen der gouvernements-artsen wil zonder meer een dergelijke verklaring afgeven. Zoo slepen de zaken zich langzaam voort tot de huwelijksdag van Non en den jonkheer voor de deur staat.

Lastman heeft z'n uiterste best gedaan Wim juist op dien dag uit de buurt van „Tanahrawang" te krijgen. Over het huwelijk gesproken heeft hij niet, maar Lastman is overtuigd, dat Hoogerbeets op de een of andere manier den datum precies is te weten gekomen. De gewezen fabricatie-chef, die er meer dan genoeg van heeft als bewaker van Wim op te treden, is de eenige Europeaan met wien Hoogerbeets spreken wil en die althans een geringen invloed op hem heeft. Maar zóóver, dat Hoogerbeets enkele dagen uit de buurt van Banjoebatjin blijft, zóóver krijgt Lastman hem niet. In overleg met mij, stelt Lastman voor een autotocht van enkele dagen te maken en mij in Batavia te bezoeken, maar Hoogerbeets weigert mede te gaan. „Ik mag niet weg, vooral nu niet," zegt hij, en daaruit blijkt al voldoende, dat hij weet, welke bij-