is toegevoegd aan uw favorieten.

Amok...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ontleden, maar ik bemerk, dat die jonge vrouw mij aanstaat — physiek bekoort.

Maar nu is mijn weer herstellende geest er direct bij om mij een „halt" toe te roepen en met één schok weer in de werkelijkheid terug te smakken. En, vreemd genoeg, thans pas ga ik smart, echte, diepe, menschelijke smart gevoelen om het schrikkelijk verlies, dat ik heb geleden. Ik hoor nu weer de woorden, die men tot mij spreekt, ik bemerk weer de sympathie van menschen, die mij steeds dierbaar zijn geweest, ik ken weer gevoelens van honger en dorst, van warmte en koude, ik word mij weer van mijn verantwoordelijkheid bewust, reis naar Buitenzorg om daar de zaken te regelen, laat de koffers, die Lotte heeft meegebracht en die nog in de loods op Priok staan, naar mijn paviljoen komen. Ook mijn werk gaat mij,ondanks mijn smart, weer belang inboezemen.

Maar die geestelijke normaliseering vermindert mijn leed niet in het geringste. Integendeel — hoe actiever ik wordt, hoe „empfindlicher" mijn zieleleven. Ik kan wel zeggen, dat mijn smart met den dag grooter wordt. Maar naast die smart ontwikkelt zich een ander gevoel, dat van ontvredenheid, van onbillijk behandeld te zijn. Tijdens mijn geestelijke ingezonkenheid stond het er met mijn religieus leven eveneens treurig voor — ik was ook in dit opzicht ongevoelig. Gebeden heb ik niet — behalve dan dat ik het „ritueel" bidden aan tafel nooit oversloeg. Maar nu ik psychisch weer normaal wordt — bid ik niet meer aan tafel. Slechts langzamerhand wordt het mijzelf duidelijk, waarom ik dit