is toegevoegd aan uw favorieten.

Anoniem

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EEN ONTMOETING IN DEN VOORNACHT

Toen ik de onderste brug bereikte stak ik over naar de andere zijde. Ik herinnerde mij namelijk, dat hier aan den rand van het pad een bank stond, waarop ik mij thans neerzette om te wachten op de komst van den heer De Blok.

Ik had, vóórdat ik zitten ging, scherp geluisterd. Maar behalve het ruischen van het water en de onbestemde geluiden, die uit het bosch tot mij kwamen, was er niets te hooren. Ik was, zonder twijfel de eerste op ons rendez-vous!

Het was licht genoeg, dat ik De Blok straks goed zou kunnen zien, wanneer hij, boven mij, het pad zou afdalen en, over de tweede brug, zou oversteken naar den linkeroever van de beek, waarop ik mij thans bevond. Ook zou ik hem stellig hooren aankomen.

Ik keek op mijn horloge, want het was zóó licht, dat ik de wijzerplaat gemakkelijk onderscheiden kon.

Tien minuten vóór negen uur! Ik had dus nog geen reden om mij te beklagen en kwam eerst nu tot de ontdekking, dat ik, hierheen gaande, er een flinken pas op gelegd moest hebben, niettegenstaande den indruk, dien het mystieke van mijn omqeving op mij gemaakt had.

Ik zette mij nu tot geduldig (?) wachten en hield de tweede brug scherp in het oog, waarop elk oogenblik de gestalte van den man, dien ik hier ontmoeten zou, verschijnen kon.

Opeens hoorde ik achter mij een licht gedruisch. En nog vóórdat ik mij had kunnen omdraaien werd er een hand op mijn schouder gelegd. Ik draaide