is toegevoegd aan uw favorieten.

Anoniem

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WANKELMOEDIGHEID

den wilde. Door middel van een stukje papier, waarop hij ongemerkt een paar woorden gekrabbeld had en dat hij achter de nog steeds op tafel prijkende koffiekan zóódanig neerlegde, dat alleen ik het zien kon, gaf hij mij kennis van zijn wensch, mij een oogenblik alleen te spreken.

Aan mij werd blijkbaar overgelaten de zaak zóódanig te „leiden", dat dit mogelijk werd. Hoe dat mogelijk zijn kon, vormde waarschijnlijk voor hem een moeilijk oplosbaar probleem.

Voor mij was het al zéér eenvoudig op te lossen: ik zei eenvoudig, dat ik hem een vertrouwelijke vraag had te doen. Aan mijn vrouw gaf ik een knipoogje, hetwelk haar de overtuiging schenken moest, dat ik haar later in het vertrouwen nemen zou.

Een oogenblik later wandelde ik met De Blok langs het terras, waar op dit oogenblik niemand gezeten was. Hij liep — zooals ik reeds opgemerkt heb — met moeite en steunde zwaar op mijn arm. Ik deed, alsof dit de natuurlijkste zaak van de wereld was.

„Is U niet 'n beetje onvoorzichtig geweest?" — vroeg hij.

„Ik begrijp niet, in welk opzicht," — zeide ik. „U hadt mij immers even goed onder vier oogen te

spreken kunnen vragen als ik U ? Als het ex-

pedieeren van dat papiertje van Uw in mijn handen via de schaduw van de koffiekan aan iemand anders opgevallen was, zou dat niet aangenaam geweest zijn. Maar bovendien: wie, in vredesnaam van de twee, die nu nog in het tuinhuis zitten, zou