is toegevoegd aan uw favorieten.

Anoniem

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WANKELMOEDIGHEID

zaak te interesseeren, maar ook mijn vriend Geoffrey Gill althans te verzoeken, hetzelfde te doen, In plaats van mij nu in staat te stellen, mijn belofte, voorzooverre het mijzelf betreft, na te komen, hebt U het goed gevonden mij meermalen te laten voelen, dat U op mijn hulp niet bijzonder gesteld meer is, en is U, tegenover mij, plotseling gesloten als een bus geworden. En nu schijnt het, dat U weer mededeelzaam worden wilt. Ik zeg nog eens, dat het zóó niet langer gaat. Ik heb niet om Uw vertrouwen gevraagd, maar U hebt het mij vrijwillig gegeven. Ook nu vraag ik Uw vertrouwen niet. Als U het mij geeft, zou het blijvend moeten zijn, maar, gegeven Uw karakter, kan dat niet. En daarom schijnt het mij, bij nader inzien, beter, dat U geen open kaart met mij speelt. Uw aangelegenheden gaan mij ten slotte in het geheel niet aan, en Uw mededeelingen hebben mij reeds een deel van mijn vacantie bedorven. Ik heb liever, dat ik de rest nu rustig genieten kan."

Ik had deze woorden ernstig genoeg gemeend, want in den grond was ik de zaak méér dan moe. Maar, toen ik zag, welke uitwerking zij op De Blok hadden, voelde ik weer dat gevoel van medelijden bij mij opkomen, waarvan ik mij een volgend oogenblik vermoedelijk weer zou afvragen of het wel verdiend was. De man leunde zwaarder en zwaarder op mijn arm en had het hoofd op de borst laten zakken.

Wij waren nu in den tuin gekomen, en bevonden ons op een plaats, waar men ons, van het bordes af, niet zien kon. Er stond hier een met klim-