is toegevoegd aan uw favorieten.

Dorp aan de rivier

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat waren de jubilaris zelf, dokter Tjerk van Taeke en zijn oudste zoon. Dokter van Taeke had gezegd:

— Ik ga daar niet naar toe. Want, ik houd daar niet van.

Zoo'n verstokte vrijdenker als hij was, dat had hij niet over zijn hart kunnen verkrijgen, om daar naar de kerk te gaan. Dat was natuurlijk weer een kwade noot voor hem bij den gemeenteraad, de gemeenteraad die daar in de kerk zat te jubelen en van dankbaarheid te bidden tot intentie van den jubilaris. Ja, daar in de kerk zaten ze voor den dokter te bidden met het listige verraad in hun hart, zei dokter van Taeke. En zijn oudste zoon, die student in de medicijnen, was ook niet naar de kerk gegaan.

— Ik eerbiedig geen ander beginsel liever dan dat van u, had hij gezegd.

Dokter van Taeke had een schoon, zwart pak aangetrokken, wat waren zijn manchetten hagelblank bij het rossige van zijn handen, en het sneeuwwit plastron onder het rood gezicht en onder den rooden baard. Na de Mis, dat was schoon, uit het dorp kwamen daar in de rij de kinderen aangetreden over den dijk, de bruidjes in het wit en met palmtakken en witte anjelieren en seringen in de handjes, ze hadden witte handschoentjes aan. En de jongens daarachter. Zuster Marie Danielle liep achteruit voor de kinderen