is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Rondom deze open hut de hitte en 't witte licht van de zon, uitvretende hitte, en blindmakend licht, dat als een insect in de oogen steekt.

Twee honderd vierkante meter groot was de ruimte voor het palaber.

Visiri troonde op een klein verhoog tegen den achtergrond. Nog voor 't vastgestelde uur had hij zich naar de vergadering begeven. Hij stond op goeden voet met den blanken heer; hij praatte en toonde zich gewillig; hij was nooit degene, die iets in den weg legde. Waar de blanke heer verscheen stond hij op en haastte zich om onderworpen en 'n vriendelijk, macht hebbend onderdaan te zijn.

Met trotsche, ijdele oogen keek Visiri rond. Een slaaf lag geknield voor hem, en snoerde geel-bruine schoenen aan zijn voeten. Die schoenen volgden hem waar hij ging. Zoodra hij ging zitten werden ze hem aangeregen. Met voldoening keek hij op de neustoppen. Dat zou de blanke heer zien. Speelden de oude Visiri's met kralensnoeren, de nieuwe speelde met zijn schoenen.

Op zijn gladgeschoren ronden bol droeg hij een baret van met eindeloos geduld aaneengeregen blauwe, roode en witte kralen. Zijn bovenlijf zat gespannen in een blauw laken tuniek met een goud doorstikt fluweelen borststuk; langs de beide boorden van het borststuk liep een rij koperen knoopen in 'n punt naar elkander toe; zware goud gevlochten epauletten met roode kwasten