is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

krijgen. U vertrekt morgen per auto, Visiri gaat vandaag; maar u zult wel voor hem aankomen."

Hij ging met den resident 't bureau binnen, 't Gesprek was ten einde. Ze zaten beiden aan een schrijftafel; de resident schreef en Monsen bladerde in een dossier; maar met een geërgerd gebaar schoof hij 't weer van zich af. Waar was 't voor noodig om zich met theorieën af te martelen, terwijl de overheid zelf zich in 'n handomdraai van politieke geschillen afmaakte of liever ze met 'n handigheid uit den weg ruimde?

,,'t Eenige wat noodig was," — dacht hij spottend, — „was tactiek; de tactiek van niet zien, van een stok, of van een luisterend gezicht; om niet te vergeten de lichtbruine kleur van 'n paar heerenmolières!" Er klonk geschreeuw buiten het gebouw. Beiden haastten zich naar de openstaande deur.

Gezeten in een draagstoel trok Visiri langs het residentiegebouw. Over zijn schouder hing een luipaardvel, in zijn hand droeg hij een waaier. Met van trots glimmende oogen keek hij voor zich heen. Vlak achter den draagstoel liep een slaaf, die op een hoogen bamboestok de parasol van palmblaren hield boven Visiri s hoofd.

Aan weerskanten van den draagstoel gingen de krijgers; naakt met slechts een leeren gordelriem om de lenden. Over hun linkerschouder hing hun schild, in de rechterhand droegen ze hun speer.

Wanneer ze voorbij den resident gingen, stieten ze schelle