is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oorlogskreten uit, en sloegen dof met den houten schacht van hun speren op de schilden.

Slechts Visiri keek recht en zwijgend voor zich uit. De resident keerde zich tot Monsen en glimlachte.

Langs de smalle, kronkelende steppenpaadjes, onder den witten, stekenden gloed van de zon, tusschen 't hooge lintgras door, dat boven en rondom hem ritselde in den wind, ging Kashi, traag en somber, met nacht en storm in zijn hart. Maar met zijn hoofd rechtop. Een oude, wilde, eenzame vorst. Hij zou zwijgend reizen; drie dagreizen lang.

Achter hem een trippelende vrouw, met haar recht en sierlijk gedragen lichaam, met een kom op haar hoofd. In den nacht zou zij zijn lichaam dekken met haar warmte.