is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het heele huis was gebouwd op palen, die ongeveer 'n halven meter boven den grond uitstaken. Onder de zware, planken vloer kon de lucht vrij circuleeren. De zoldering in de kamers bestond uit strooien tapijten; de vensters waren met groen metaalgaas toegespannen. Er was één glazen venster. Naast de breede ladder trap, die van buiten opliep naar 't huis. 't Waren schoongewasschen fotoplaten, met zorg verzameld en vindingrijk samengebracht, geschoven en vervat in de groeven van houten latjes.

'n Oogenblik dacht Monsen eraan, hoeveel uren van verveling 't maken van dat ruitje moest verdreven hebben, en staarde naar buiten.

Met bijna geestdriftige ijver wierp hij zich op het uitpakken van zijn koffers.

Dat was een nieuwe opluchting. Meer dan 'n maand was hij, als een reiszak, met zijn koffers mee de wereld door gestuurd, 't Was alles onbestendig en voorloopig. Met 't uitpakken scheen hij weer houvast en 'n doel te krijgen.

Hij werd geholpen door den boy, dien hij alles in de kasten liet opbergen; wat door den zwarte met zwierige ijver en onder veel drukte werd gedaan.

Monsen toonde hem een papier, en maakte hem duidelijk, dat alles stuk voor stuk stond opgeteekend. De neger grijnsde en Het zijn open handen zien. Dat was alles onnoodig, drukte zijn houding uit. Wat is 't met een papier? Dat houdt de dingen vast, terwijl ze zelf ver-