is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoe ie dat klaar speelt!"

Tot den boy, op blaffenden toon:

„Afwasschen!... In de keuken. Verstaan?... In de keuken!"

Gespannen, — als samenzweerders, loerden ze alles af. Door den lichtschijn van 't vuur in den oven werd 't heele tooneel als op een scherm geprojecteerd: met een verzaligd gezicht likte de neger het schoteltje schoon, en bracht het, zonder af te spoelen, terug; grijnzend en tevreden.

Enkele seconden lang staarden ze elkander zwijgend aan,

tot ze 't ineens beiden uitproestten.

Frank sloeg zich met beide handen op z'n knieën.

„Denk eens aan je borden!" — schaterde hij.

Even leek 't Monsen, of zijn keel werd toegeknepen, en

hij kokhalsde.

„Zou je denken?" — vroeg hij verontrust. Dat leek

hem 'n overmaat van on-hygiëne.

„Ik zou 't maar eens nagaan!" — raadde Frank.

Ondanks dat werd 't vroolijke noot in hun avond, die

steeds meer in luidruchtigheid verliep.

Toen Frank op zou breken om te gaan slapen, liep hij

op wankele beenen. Naast iedere stoel stond een leege

flesch, op de tafel een, nog half gevuld.

Bij de deur nam hij Monsen nog even apart, en fluisterde

hem iets in 't oor. Hij lachte, kreeg van Monsen een klap

op z'n schouder, en luid de Brabangonne zingend daalde

hij 't trapje af.