is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gestaafd met voorzichtige en zwevende argumenten. Bij de missive was een vertrouwelijk schrijven. Waarschijnlijk zou de concessie niet vallen in zijn streek. Maar het vee der inboorlingen werd te zeer aan zichzelf overgelaten; er werd geen hand aan gehouden. Men moest besmetting voorkomen. Meer dan twintig mijlen in het rond diende al het vee te worden afgemaakt, of verkocht aan de blanken.

Zeven stuks hoornvee bezat Visiri.

Visiri en Monsen zaten tegenover elkander in het bureau. Met een belangstellend gezicht vroeg Monsen naar den toestand van Visiri's vee. Dat was om de zaak in te leiden. Maar als een slak, die aan zijn voelhorens wordt geraakt, was Visiri in zichzelf terug gekropen. Hij had ondervinding. Wanneer de blanke heer hem met een vriendelijk gezicht tegemoet kwam en ondervroeg, was er een nieuwe gril op til.

Monsen vroeg naar het aantal, en Visiri telde. Dat kostte moeite. Hij telde:

„de koe met 't gescheurde oor, — met 't witte vlekje op den achterpoot, — met een onbehaarde schram boven den muil..."

Hij kende geen cijfers, en zweeg na de laatste bijzonderheid over het laatste rund.

Zeven stuks, — telde Monsen, en stelde Visiri kortaf voor de keus: te slachten voor zichzelf of te verkoopen aan de blanken.