is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik zal mijn vee slachten voor mijzelf!" — zei hij stil en aarzelend, en keek Monsen onderzoekend aan. Op die manier uit geen opperhoofd een besluit.

Monsen gaf zijn goedkeuring.

„Ik heb gehoord," — zei hij, — „het is goed!"

Visiri bleef verbaasd en onbeweeglijk zitten. Zoo'n onvoorwaardelijke goedkeuring en erkenning van zijn gezag over eigen bezit had hij zijn gansche leven nog niet ondervonden.

Beiden hadden dezelfde gedachten, en wisten, dat 't

slachten met den dag verschoven zou worden. Aan

Monsen was geen datum bepaald en Visiri had, naar

zijn meening, geen verbintenis aangegaan.

Hij zou slachten. Maar kon hij niet slachten, wanneer

zijn vee stierf? Had hij gezegd, dat hij zijn vee zou

dooden?

Visiri straalde, en Monsen glimlachte heimelijk. Wanneer de datum bepaald zou worden, en het vee der compagnie werd ingevoerd, zou hij kracht genoeg hebben om Visiri zijn wil op te dringen.

Hij zweeg, en het vee der compagnie werd nimmer ingevoerd.

Visiri voelde zijn hart zachter en ruimer worden tegenover den jongen bestuurder. Hij had als overheid mogen spreken, en voelde zich trotsch en opgelucht. Dit was meer dan de geschenken, die de resident hem nu en dan liet overhandigen.