is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij drong aan:

„Je hebt kinderen gehad; ik zie dat aan je buik!" De omstanders giechelden elkander toe, vanwege de geschroeide buik. Dat was een grap van den blanken heer. Maar zij, overtuigd, dat een blanke door alles heen kon zien, gaf nu onderworpen toe:

„Ja heer, — twee. Ze zijn gestorven!"

't Kon waar zijn. Maar uit instinct beschermde ze haar familie tegen een verder onderzoek. De blanken zijn zoo onberekenbaar. Ze waren in staat de kinderen bij den nek te grijpen en te dwingen, om te zorgen voor het leven van een al vergane, oude moeder. Waarschijnlijk herinnerde zij zich op dat oogenblik de twee kinderen, die 't langst bij haar waren gebleven, en waren gestorven. Trouwens, — had zij er meer gehad, dan had zij ze zeker op moeten tellen met behulp van haar kennissen. De blanke ondervroeg haar verder:

„Je zegt, dat je kinderen hebt gehad. Waar is dan je man om voor je te zorgen?"

Haar man? . .. Haar man?

De oude vrouw schoot uit in een kwetterend lachen, en kakelde 't uit. Dat was weer iets van een blanke: „Waar is dan je man om voor je te zorgen?"

„Ik ben te oud, heer, — ik ben te oud voor een man. Wanneer hij nog leeft, woont hij bij zijn broeders in zijn geboortestreek. Ik ben terug gekomen naar mijn familie." Monsen zweeg. Er trok een vlaag van deernis door zijn hart. Hij hoorde iets van een wrang en gelaten verdriet