is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wil nier, dat ge ons zult tegen werken."

Verschrikt keek Visiri op. Hij had zich laten gaan: „ik heb vroeger veel van mijn kinderen laten gaan; ze zijn gestorven in de mijnen of terug gekomen met zieke longen."

Hij boog zijn hoofd, en antwoordde deemoedig:

„Ik zal mijn mannen oproepen en hen zeggen dienst te

nemen."

Monsen gaf geen antwoord. Hij riep om den tipoï, en vertrok, gedragen op de schouders van de tipoyeurs, en nagestaard door het oude negerhoofd.

Zijn donkere oogen flikkerden van haat en richtten zich even verlangend op de drie oude martelpalen, die wormstekig en grijs, en bijna verpulverd voor den ingang van zijn dorp stonden.

Alles was gereed.

Willey, de agent van de Werkbeurs kwam aan in den post, terwijl Frank door de steppen rondtrok, en een spoor van strooien loodsen achter zich liet. 't Waren enkel strooien daken, op lage stompe palen, net hoog genoeg om er gebukt onder door te kruipen, 't Waren lange, donkere daken, vlak boven den heeten, rookenden grond. De open nacht-stallen voor de optrekkende arbeiders van de Werkbeurs.

Niemand dacht om Willey.

Hij kwam aan op Monsen's bureau als een schooier. Hij was een recruteur, en gehaat onder alle blanken. Zijn