is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat was 't nieuwste: een zwarte met gezag, en die ge-

eerbiedigd zou moeten worden.

"Willey werd ongerust.

„Je gaat toch zelf mee?" — vroeg hij.

Monsen keek hem aan, en lachte hatelijk.

„Nee Willey, knap jij dat maar samen op met Frank. Je

weet, de hooge oomes begrijpen bliksems goed, dat

't recruteeren nu niet direct bemind maakt, daarom moet

't officieel gezag erbuiten blijven."

Hij keerde zich tot Frank: „Begrijp je, laat daarom 't recruteeren maar aan dien zwarten heer over. Dan knappen ze volgens hun idee zelf de zaken op."

Willey waagde nog een laatste poging, maar Monsen sloot z'n oogen, of zelfs 't hooren van Willey's stem hem te veel was, en zei:

„Dat hebben we dus afgesproken!"

Den volgenden dag verliet een karavaan den post. Een lange rij van dragers, met koffers en balen, en Willey en Frank ieder in een tipoï.

Frank kwam een dag voor Willey aan bij het groepshoofd in de grensstreek. Willey sloeg zijn tenten op midden in de wildernis, en wachtte vier en twintig uur.

Frank riep het volk bijeen, en sprak den hoofdman toe: „Hoofdman, ik heb gezien, dat de brug over de rivier wankelt; stuur uw volk daarheen; de brug moet verstevigd worden."

Kort daarop kwamen negers afzonderlijk en in groepjes