is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bewaar 't dus goed. Als de jekker niet past, dan ruil je maar met 'n ander. Wanneer we in den post komen, dan krijg je nog meer geschenken. Kijk, — 'n leeren riem, zooals deze."

Hij maakte z'n eigen riem los, en wierp dien een der negers toe. Hij zou zich zelf voorloopig behelpen met een touw.

Hij leek aan 't uitventen.

„Hier pak aan. Jullie krijgt er allemaal een."

Hij ratelde zijn woorden af, voor allen en voor ieder afzonderlijk. Hij liep onrustig en ratelend langs de zwijgende troep op en neer, en ieder moest, in de vlucht maar grijpen, wat hij kon.

Schoorvoetend verwijderden de vrijgelaten negers zich van het dorpsplein. Telkens keken ze om; zij konden hun oogen niet afhouden van hun ongelukkige stamgenooten. Dit viel een der vijftig te zwaar; hij sloop weg uit de groep en vluchtte de steppen in.

Mukaka had dit gezien en waarschuwde Frank.

Frank schrok. Dat kon een signaal worden; 'n vlucht of een krijschende overval. Hij schreeuwde naar zijn dragers, die de groep negers in een dichte drom samendreven. Verschrikt kwam Willey toeloopen om te vragen. Ze fluisterden. Willey monkelde; hij knipoogde Frank toe, en haalde uit een der koffers een pak touw te voorschijn. Hij pochte.

„Willey denkt om alles, beste jongen; — hij denkt om alles!"