is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij braken door maniokvelden, slenterden langs maïs en sorgho beplantingen.

Er was niets te bekennen.

Hij leek te luisteren naar iets, dat in de verte voor kon vallen.

Vreemd genoeg groeide met iederen stap Mukaka's angst. Zonder iets geschoten te hebben, kwamen ze in het kamp terug; Mukaka draafde naar zijn tent.

In den nacht werd Monsen gewekt door een angstig roepen. Hij schrok wakker en met een scheut scheen al zijn bloed naar zijn hart terug te vloeien. Was er verraad? 't Zweet brak uit over heel zijn lichaam. Hel afgeteekend in 't felle maanlicht stond daar een neger bij den ingang van zijn tent. Hij hield het voorhang opengeslagen. De man zag, dat de blanke wakker was, en begon te praten met angstige ratelende woorden. Monsen begreep niets; maar herkende de stem. 't Was de stem van Mukaka.

Tenslotte begreep hij. Onophoudelijk als een krankzinnige ratelde Mukaka:

„Heer, mijn vrouw. Zij is ziek. Kom zien. — Heer, mijn vrouw. Zij is ziek. Kom zien!"

Ook Elsie was wakker geworden, en Monsen stelde haar gerust. Ontevreden kwam hij overeind. Wat wist hij van vrouwenziekten ?

„Waar heeft ze pijn?" — vroeg hij.

Mukaka schreeuwde bijna.