is toegevoegd aan uw favorieten.

Moeder ik sterf

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den grond om niet te kantelen.

Zijn oogen staarden groot en beschuldigend de beide blanken aan. Hij stierf langzaam uit, zittend op den grond.

„Waarom is die man niet opgenomen in 't hospitaal?" — vroeg Monsen.

Constanti glimlachte.

„Twee dagen geleden is hij uit het hospitaal ontslagen, en hebben we hem hier neergezet. De dokter zei, dat hij genezen was, en dat hij moest werken."

De man staarde door hen heen met de hulpelooze, stervende oogen van een dier.

„Maar dan was hij toch niet zoo ziek als nu?"

Constanti trok z'n schouders op.

„Dat is een kwestie, die de dokter aangaat. Hij kon niet meer loopen. Die man is veroordeeld. Hij moet toch sterven, of 't nu in het hospitaal is of hier. We zullen aangifte moeten doen, en zetten 't op rekening van een ongeluk." Constanti grijnsde. Monsen begreep. De gezondheidstoestand van de negers was uitmuntend. Wanneer er een stierf, stierf hij door eigen schuld, door een stom ongeluk. Hij nam kortaf afscheid van den Italiaan, en heesch zich in zijn tipoï.

Den ganschen dag achtervolgden hem de bedelende stervende oogen in het grauwe zieke gezicht.

Hij kon niet tusschenbeide komen. Dat zou een opstand beteekenen door alle kantoren van de Mijnbouw-Maatschappij. Diekon alleen met een ontslag bezworen worden.