is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Alles kwam in orde, behalve het toepasselijke lied. De liederen, die zooal op boerenbruiloften gezongen werden, waren ongeschikt voor de ooren van de baronesse en trouwens ook voor die van meneer den kapelaan... Maar men zou wel hoera roepen en: Leve de baron en de barones! Daaruit zou toch ook al de goede bedoeling spreken. En toen kapelaan Aigner weer weg was (naar huis gereden door Krone, die dit voor zijn persoonlijke verantwoording nam), overlegde men nog omtrent vreugdevuren bij de poort. Josef stelde zich veel voor van een schild uit karton met „Welkom" er op en een krans van hulst er omheen, en Anna Krone vergat in de algemeene opwinding nu eindelijk haar wrok tegen Trudi en overlegde met haar hoe men voor het welkomstdinertje de tafel een feestelijk aanzien zou kunnen schenken. Intusschen verdween Krone in zijn wagenkamer om eens te kijken wat er met de oude familiekoets nog te beginnen viel. Daar er een goede kans bestond, dat ze door de sneeuw heelemaal niet te gebruiken zou zijn, poetste hij veiligheidshalve ook de groote slee op en het slede-tuig met de bellen.

Aan de dennengroenverluchting werkten allen mee - was het alleen maar de vreugde om het versieren zelf, of ook sympathie met den majoor en voldoening over zijn late huwelijk? Sedert het drama met Hannerl had iedereen gemerkt, dat ook hij slechts een mensch was. En men vroeg zich in spanning af: hoe de nieuwe slotvrouwe er uit zou zien...

Op den Zaterdagmiddag zelf, dat men het paar verwachtte, joeg er over Seekirchen en over de bosschen rondom Maria-Licht een dichte sneeuwstorm, die het reeds om drie uur noodzakelijk maakte de lampen aan te steken. En zooals de stationschef (tevens deputatieleider der vrijwillige brandweer) reeds vreesde: de trein van half zes kwam niet op tijd binnen. Om zes uur was hij er nog niet, en om zeven uur kreeg men bericht uit Unterdrauburg, dat hij ook daar nog niet gepasseerd was, zoodat Klagenfurt een sneeuwploeg met manschappen uitzond.

Om acht uur zag Matthias Eckbauer, burgemeester van Seekirchen, zelf in, dat hij zijn dochtertje in elk geval maar liever naar bed moest sturen; van de bescheiden bloemenhulde op het perron zou niets meer komen. Zijn vrouw ging ook maar met de kleine mee, doch hijzelf bleef op zijn post, dat wil zeggen: inplaats van nog langer met zijn wethouders en den stationschef over het tochtige perron te ijsberen, de oogen dichtgeknepen