is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Uit zichzelf ging ze slechts op het geschilderde portret van Elisabeth toe, en terwijl hij zeer bleek terzijde stond, zei ze zacht, dat zijn eerste vrouw blijkbaar heel mooi was geweest. Het was hem onmogelijk hierop iets te antwoorden; hij vatte haar onder den arm en leidde haar nu ook naar de foto boven zijn schrijfbureau, waarop hij temidden zijner laatste manschappen stond.

Hij liet haar zijn paarden zien, de beide Trakehners uit Weenen (Krone stond met het hart in de schoenen in een militair-stramme houding, die hij zich onbewust tegenover zijn meester had aangewend, tegen de staldeur), en hij zei haar, dat hij Sultane, de merrie, voor haar had bestemd. Indien zij niet te moe was, konden zij straks samen nog een uurtje uitrijden; dan zou hij haar wat van het domein laten zien. O ja, als hij dat wilde, zou zij graag probeeren of zij op het dameszadel van zijn tante rijden kon; het zou waarschijnlijk wel lukken, al had zij in haar leven nog niet zooveel oefening gehad. Moe was zij in elk geval heelemaal niet... Hij knikte tevreden, hoorde de lichte vermoeidheid in haar stem niet.

Krone haastte zich de beide rijpaarden te zadelen.

Op de boerderij sloot Maria dadelijk vriendschap met Magdalena Eisengruber, bewonderde echter ook gehoorzaam de melkkoeien, die haar man haar zelf toonde; slechts toen hij haar de voordeelen van den nieuwen steenen stalvloer en den verbeterden afloop trachtte duidelijk te maken, konden haar gedachten hem een oogenblik niet langer volgen: haar oogen waren afgedwaald naar het zoontje van den boer; zij legde haar hand op zijn hoofd en vroeg hem hoe hij heette. De kleine staarde haar totaal verloren aan; zijn vader ergerde zich over zijn sukkelachtigheid. „Vooruit! Je kunt je mond toch wel openkrijgen?!" De jongen kleurde, noemde zijn naam, Toni, en vertelde er toen maar meteen bij, dat hij juist gisteren zes jaar geworden was. Maria stelde daarop vast, dat hij dan dus nog recht op een geschenk had! En de majoor liet zijn beschouwingen over den stalvloer nu verder maar rusten.

Maria bleek niet zeer goed te kunnen rijden, maar zij slaagde er in, zich in den zadel te houden, en toen haar man haar vroeg, of zij soms liever stapvoets wilde gaan, schudde zij het hoofd. O, neen! Zij sprak haar verbazing uit over de uitgestrektheid der omringende bosschen en velden: hij had haar niet verteld, dat er nog zooveel land bij het kasteel behoorde! Hij leefde hier werkelijk als een vorst! Terwijl hij even bij den hout-aankap bleef staan en een paar instructies gaf, hield zij zich op discreten afstand,