is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van haar krachten nam haar energie beangstigende vormen aan: zij wilde haar kind geheel zelf verzorgen en daarbij nog de voorjaarsschoonmaak leiden; zij nam belangstellend deel aan wat er op de boerderij gebeurde.

Zij sprak weer voor het eerst over haar pianolessen, waarmee ze reeds vóór de komst van haar moeder, den vorigen zomer, was opgehouden. Misschien wilde ze alleen maar graag, dat haar jonge leermeester haar zoon zag. Maar natuurlijk had hij voor zooiets geen oog - terwijl zij nog op zijn lofspraken over het kind wachtte, begon hij warempel alweer over een symphonie, die hij componeeren wilde.

Ze verheugde zich maanden tevoren op den herfst, wanneer Brigitte hier als bruid haar intocht zou houden. Niet alleen omdat ze haar haar groote geluk van harte gunde, maar ook omdat Brigitte natuurlijk dadelijk den kleinen Rudolf zou willen zien.

Toen de herfst dan werkelijk gekomen was, verstilde Maria plotseling. In haar oogen kwam weer de uitdrukking van wachten en in de verte turen; Georg kende dien blik nu reeds van haar. Ze zat bij Rudolf's wiegje, streelde haar jongen zachtjes over het hoofd en fluisterde hem een geheim toe, dat verder nog voor niemands ooren bestemd was. Ja, zijn vader mocht het voor dezen keer ook hooren.

Zooals de groote dog voor de wieg de wacht hield, zoo waakte Georg opnieuw over zijn vrouw. Den volgenden zomer zou zijn tweede kind geboren worden, en Maria stelde hem voor om het, indien het bijgeval een meisje mocht zijn, naar zijn eerste vrouw Elisabeth te noemen, die nooit het geluk van het moederschap had mogen ondervinden en er toch stellig niet minder naar verlangd had dan zij.

Georg, die zich op dit punt nooit met volledige duidelijkheid tegenover haar geuit had, kon niet anders doen dan zijn betraand gelaat afwenden.

O, Maria vond, dat zij de eerste vrouw van haar man dit geschenk wel kon aanbieden: zij hield nog zooveel over...

In dezen herfst vierde men de bruiloft van Brigitte en Franzl. Georg zelf leidde de bruid aan zijn arm de kerk binnen; Franzl volgde, voortschrijdend als in een droom; nu zag men pas hoe jong hij in zijn hart eigenlijk nog maar was. Met verborgen afgunst keken de andere meiden het paar na: dat stralende bruidje en dien forsch gebouwden, knappen bruigom in zijn groenlakensche boschwachtersdracht.