is toegevoegd aan uw favorieten.

Kasteel in Karinthië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

BATAILLE DES FLEURS

Zoo moest er nu dan toch een voedster komen, want dezen keer was het werkelijk wat te veel voor Maria. Het toeval wilde, dat zich juist een min bij dokter Prisswitz had aangemeld, die hij meende te kunnen aanbevelen: vrouw Weizl uit het Loibldal. Haar man was door een ongeluk invalide geraakt en kon niets meer verdienen - waarop zij het initiatief genomen had naar de stad te trekken, om daar haar natuurlijke bronnen te gelde te maken.

Het was vrouw Weizl uiterlijk niet aan te zien, dat zij door maanden van bitteren nood gegaan was: zij had nog haar roodbruine bergkleur en ronde uitdagende armen, 's Avonds in de keuken vertelde zij van haar man, dien ezel, die niet uitgekeken en zich bij het houthakken in het been gekapt had, terwijl hij toch wist, dat thuis zes jongens hem de ooren van het hoofd aten en nog niets inbrachten. Ze had een wat heesche, hooge stem, en men kon er niets aan doen, dat men soms lachen moest terwijl zij een overzicht van haar allebeshalve opwekkende familieomstandigheden gaf. Den vorigen herfst was dat ongeluk gebeurd; ze had toen gedacht, dat God haar ondergang wilde. Maar al spoedig had ze gemerkt, dat haar man niet zoo invalide was, of hij kroop haar in bed nog achterna, en toen had ze gezegd: „Michl, zorg er dan tenminste voor, dat ik het volgend jaar in de stad wat kan gaan verdienen!" Ze wist van de vorige keeren nog, dat ze altijd melk te veel had, en dezen keer was het zelfs bizonder... Maar haar man had er dan ook vast de hand aan gehouden, dat zij tenminste genoeg te eten kreeg. Soms was haar hart gebroken, omdat de kinderen er nog hongerig bij zaten te kijken; ze hoopte dit tegenover hen nog weer eens goed te kunnen maken. Nou, en toen ze dan dacht, dat ze gaan moest, had ze zuchtend wat overgebleven kleertjes in een bundel gepakt en was op weg naar Klagenfurt getogen. In Ferlach was juist een boer van de markt teruggekomen, die haar op zijn kar met varkens wou meenemen